Γιούλιους Στράιχερ

(1885-1946)

Ποιός ήταν ο Γιούλιους Στράιχερ;

Ο Αγώνας της εφημερίδας «Ο Επιθετικός»

Οι Διδασκαλίες του Γιούλιους Στράιχερ

Ο Στράιχερ συνελήφθη και βασανίστηκε από Ιουδαίους και μαύρους

Εμπειρογνώμονες αμφισβήτησαν την εγκυρότητα της υπόθεσης Στράιχερ

 Ο Γιούλιους Στράιχερ γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1885 στο Φλαϊνχάουζεν της Γερμανίας. Ο Γιούλιους Στράιχερ ήταν το ένατο παιδί ενός καθολικού δασκάλου. Λατρεύε την μητέρα του, την οποία αργότερα αποκάλεσε «το φρούριο της παιδικής μου ηλικίας». Σε ηλικία 13 ετών, εισήχθη σε εκπαιδευτικό ίδρυμα για να γίνει δάσκαλος. Μετά από πενταετή φοίτηση, ο Στράιχερ άρχισε να διδάσκει σε παιδιά δημοτικού σχολείου τον Ιανουάριο του 1904. Το 1912, προσχώρησε στο Δημοκρατικό Κόμμα και μίλησε στις συγκεντρώσεις του στη Νυρεμβέργη. Ήταν ταλαντούχος ρήτορας και γρήγορα έγινε πολύ δημοφιλής, λαμβάνοντας θερμό χειροκρότημα όπου κι αν μιλούσε. Το 1913, ο Στράιχερ παντρεύτηκε την Κουνιγκούντε Ροθ. Ο Λόθαρ, ο πρώτος γιος τους, γεννήθηκε το 1915. Αργότερα θα έγραφε για την εφημερίδα «Ο Επιθετικός». Ο δεύτερος γιος τους, ο Έλμαρ, γεννήθηκε το 1918.

Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ξέσπασε το 1914 και ο Στράιχερ κατατάχθηκε στο πεζικό. Έλαβε μέρος σε σφοδρές μάχες στην πρώτη γραμμή στη Γαλλία. Ο Στράιχερ αναζητούσε επικίνδυνες αποστολές και μετέφερε ένα κρίσιμο μήνυμα κάτω από έντονο εχθρικό πυρ, το οποίο απέτρεψε τον περικυκλωμό. Για αυτό, έγινε ο πρώτος άνδρας στην μονάδα του που κέρδισε το Σιδηρούν Σταυρό. Στη συνέχεια επιλέχθηκε ως μέλος του ελίτ Αποσπάσματος Ορεινών Πολυβόλων και αργότερα έγινε δεκτός ως υποψήφιος αξιωματικός. Ως υπολοχαγός, πολέμησε γενναία στα μέτωπα της Ρουμανίας και της Ιταλίας. Τον Νοέμβριο του 1918, όταν υπογράφηκε η ανακωχή, ο Στράιχερ είχε επιστρέψει στο γαλλικό μέτωπο, όπου κέρδισε το πολυπόθητο Σιδηρούν Σταυρό Α' Τάξεως. Μετά τον πόλεμο, ο Στράιχερ επέστρεψε στην παλιά του θέση ως δάσκαλος.

Μετά την επιστροφή του στη διδασκαλία, ο Στράιχερ έλαβε το πρώτο του αντίγραφο των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών. Ο Στράιχερ άρχισε να μιλάει για αυτές τις νέες αποκαλύψεις. Το 1919, ο Στράιχερ βοήθησε στην ίδρυση του Γερμανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος της Νυρεμβέργης, μιας αντισημιτικής οργάνωσης. Το 1921, ο Στράιχερ ίδρυσε την εφημερίδα «Deutscher Volkswille» [«Γερμανική Λαϊκή Βούληση»], η οποία έγινε η φωνή του κόμματος. Το 1922 ο Στράιχερ προσχώρησε στο NSDAP και λίγο αργότερα παρέδωσε το δικό του κόμμα στον Χίτλερ.

Στις 20 Απριλίου 1923, εκδόθηκε το πρώτο τεύχος του «Der Stürmer» («Ο Επιθετικός»). Τα πρώτα τεύχη της ναζιστικής εβδομαδιαίας εφημερίδας δεν περιείχαν πολλά από τα βασικά στοιχεία που έκαναν την εφημερίδα «Ο Επιθετικός» τόσο δημοφιλή και διαβόητη. Αποτελούνταν από τέσσερις μικρές σελίδες, επικεντρώνονταν στους πολιτικούς εχθρούς του Γιούλιους Στράιχερ (ιδρυτή και εκδότη της εφημερίδας) (και όχι στους Ιουδαίους), περιείχαν λίγες ή καθόλου γελοιογραφίες και μόνο λίγες διαφημίσεις. Ωστόσο, η εφημερίδα «Ο Επιθετικός» είχε ήδη κυκλοφορία αρκετών χιλιάδων αντιτύπων όταν αναγκάστηκε να διακόψει την έκδοσή της για τέσσερις μήνες, από τον Νοέμβριο του 1923.

Ο Στράιχερ συμμετείχε στην αποτυχημένη απόπειρα του Χίτλερ να καταλάβει την εξουσία από την βαυαρική κυβέρνηση κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος του Μονάχου στις 9 Νοεμβρίου 1923. Ο Στράιχερ ορίστηκε «Διευθυντής Προπαγάνδας» και περιόδευε στο Μόναχο, μιλώντας σε πλήθη στους δρόμους και ανακοινώνοντας την επανάσταση. Ο Στράιχερ παρέλασε μαζί με τον Χίτλερ, τον Χίμλερ και τον Στρατηγό Έριχ Λούντεντορφ στο Μόναχο προς το μνημείο Feldherrnhalle, όταν η αστυνομία άνοιξε πυρ. Δεκαέξι διαδηλωτές σκοτώθηκαν, δεκάδες, μεταξύ των οποίων και ο Χέρμαν Γκαίρινγκ, τραυματίστηκαν σοβαρά και οι υπόλοιποι διασκορπίστηκαν. Το «Πραξικόπημα της Μπυραρίας» είχε κατασταλεί. Ο Χίτλερ φυλακίστηκε στο Λάντσμπεργκ για 14 μήνες. Ο Στράιχερ ήταν πιο τυχερός, καθώς καταδικάστηκε σε ένα μήνα φυλάκιση. Ο Στράιχερ έχασε τη θέση του ως δάσκαλος, αλλά λόγω του καλού του μητρώου, του χορηγήθηκε σύνταξη σε ηλικία 39 ετών.

Μετά την αποφυλάκιση του Στράιχερ, η εφημερίδα άρχισε να εκδίδεται ξανά από τον Μάρτιο του 1924. Μόλις ένα μήνα αργότερα, η εφημερίδα «Ο Επιθετικός» δημοσίευσε το πρώτο της σκίτσο εναντίον των Ιουδαίων. Ο Στράιχερ ξεκίνησε μια αδιάκοπη μάχη με το κατεστημένο, η οποία συνεχίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου του Τρίτου Ράιχ. Οι εκδόσεις της εφημερίδας του απαγορεύτηκαν ή κατασχέθηκαν τριάντα φορές μεταξύ 1923 και 1933 και σε μια περίοδο έντεκα ημερών, του ασκήθηκαν πέντε αγωγές. Εξέτισε συνολικά οκτώ μήνες φυλάκισης για παράβαση δικαστικών εντολών να σταματήσει τη διανομή απαγορευμένων τεύχων της εφημερίδας «Ο Επιθετικός». Εξελέγη βουλευτής στις 6 Απριλίου 1924 και το φθινόπωρο του 1924, έθεσε υποψηφιότητα για το Δημοτικό Συμβούλιο της Νυρεμβέργης και κέρδισε. Κατείχε δύο εκλεγμένες θέσεις ταυτόχρονα. Όλα τα σκίτσα δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα, καταλαμβάνοντας μικρά τμήματα μέχρι τις 19 Δεκεμβρίου 1925. Εκείνη την ημέρα, το πρώτο σκίτσο του Φιλίπ Ρούπρεχτ, με το ψευδώνυμο «Φιπς», δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα. Τα σκίτσα του Ρούπρεχτ, περιέχουν σατυρικά και αντισημιτικά θέματα. Ζωγράφιζε τους Ιουδαίους με τεράστιες γάντζωτες μύτες, εξοφθαλμικά μάτια, αξύριστους, κοντούς και χοντρούς. Συχνά τους απεικόνιζε ως παράσιτα, φίδια και αράχνες. Ο Ρούπρεχτ ζωγράφιζε τις γυναικείες μορφές γυμνές ή ημίγυμνες. Οι Άριες γυναίκες σε τέτοια σκίτσα εμφανίζονται ως θύματα των Ιουδαίων.

Το 1927 η κυκλοφορία ήταν μόνο 14.000 αντίτυπα. Μέχρι το 1933 αυξήθηκε σε 25.000 το 1934, 113.800 και έφτασε τα δύο εκατομμύρια μέχρι το 1940. Μέχρι τότε, περίπου 300 άτομα εργάζονταν για την εφημερίδα «Ο Επιθετικός» μεταξύ των οποίων και ένας ιουδαϊκής καταγωηγής ονόματι Γιόνας Γουλκ. Η έκθεση Γκαίρινγκ σημείωνε ότι ο Γουλκ έπαιρνε «καλό μισθό» και έγραφε μερικά από τα πιο αντι-ιουδαϊκά άρθρα της εφημερίδας. Τώρα πια ήταν μια έκδοση διεθνούς εμβέλειας και μια από τις πιο φοβερές για τους Ιουδαίους. Μέχρι το 1941, η εφημερίδα «Ο Επιθετικός» είχε ανοίξει υποκαταστήματα στη Βιέννη, την Πράγα και το Στρασβούργο, ενώ στη Δανία κυκλοφόρησε μια έκδοση.

 Ο Γκαίρινγκ, ο Χίμλερ, ο Ες και άλλοι προσπάθησαν να απαγορεύσουν την έκδοση της εφημερίδας «Ο Επιθετικός» ως «υπερβολικά αντισημιτική και ντροπιαστική». Παρά τις προσπάθειες αυτών των επιφανών Ναζί, ο Χίτλερ συνήθως τάσσεται στο πλευρό του παλιού του συντρόφου του κόμματος, Στράιχερ. Κάποτε υπερασπίστηκε τον Στράιχερ λέγοντας: «Αν αφήσω τον Στράιχερ να πέσει και απαγορεύσω την έκδοση του «Επιθετικού», οι Ιουδαίοι όλου του κόσμου θα ουρλιάξουν από χαρά. Δεν θα τους δώσω αυτή την ευχαρίστηση». Ο Γκαίρινγκ, ο Ες και οι άλλοι απαίτησαν από τον Χίτλερ να λάβει μέτρα για να σιωπήσει τον Στράιχερ. Ο Χίτλερ όντως έλαβε πιο αυστηρά μέτρα για να σιωπήσει τον Στράιχερ. Του έδωσε εντολή να «αποσυρθεί» στο εξοχικό του έξω από τη Νυρεμβέργη. Του απαγόρευσε επίσης να μιλάει στις συνεδριάσεις του κόμματος.

Η σύζυγος του Στράιχερ πέθανε το 1943. Λίγες εβδομάδες πριν το τέλος του πολέμου, παντρεύτηκε τη γραμματέα του, την Αντέλ. Στη συνέχεια, εγκατέλειψαν το σπίτι τους και κατέφυγαν στις Άλπεις, προλαβαίνοντας την προέλαση του αμερικανικού στρατού. Στις 23 Μαΐου 1945, ο Ιουδαίος ταγματάρχης του αμερικανικού στρατού Πλιτ αναγνώρισε τον Στράιχερ και τον συνέλαβε..

Ο Αγώνας της εφημερίδας «Ο Επιθετικός»

Η μόνη εφημερίδα στη Γερμανία, ναι, σε ολόκληρο τον κόσμο, που συχνά φωνάζει την κατηγορία της τελετουργικής δολοφονίας στα μούτρα των Ιουδαίων, είναι «Ο Επιθετικός». Για περισσότερα από δέκα χρόνια, η εφημερίδα «Ο Επιθετικός» έχει οδηγήσει μια γιγαντιαία μάχη ενάντια στον Ιουδαϊσμό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα «Ο Επιθετικός» να δέχεται συνεχείς επιθέσεις από τους Ιουδαίους. Δεκάδες φορές έχει κατασχεθεί και απαγορευτεί. Οι εργαζόμενοί της και, κυρίως, ο εκδότης της, Γιούλιους Στράιχερ, έχουν παραπεμφθεί σε δικαστήριο εκατοντάδες φορές. Καταδικάστηκαν, τιμωρήθηκαν και φυλακίστηκαν. Η εφημερίδα «Ο Επιθετικός» γνώρισε τους Ιουδαίους από την ομολογία που ο Δρ. Κόνραντ Αλμπέρτι-Σίτενφελντ, ένας Ιουδαίος, έγραψε το 1899 στο τεύχος 12 του περιοδικού «Gesellschaft»:

«Μία από τις πιο επικίνδυνες ιδιότητες των Ιουδαίων είναι η βίαιη, άμεση και βάρβαρη μισαλλοδοξία τους. Δεν υπάρχει χειρότερη τυραννία από αυτή που ασκεί η ιουδαϊκή κλίκα. Αν προσπαθήσεις να αντιταχθείς σε αυτή την ιουδαϊκή κλίκα, θα χρησιμοποιήσουν χωρίς δισταγμό βίαιες μεθόδους για να σε νικήσουν. Κυρίως, ο Ιουδαίος προσπαθεί να καταστρέψει τον εχθρό του στον πνευματικό τομέα, αφαιρώντας του τα υλικά κέρδη και υπονομεύοντας την κοινωνική του ύπαρξη. Η πιο άθλια από όλες τις μορφές αντίποινων, το μποϊκοτάζ, είναι χαρακτηριστική των Ιουδαίων».

Ο Επιθετικός δεν έχει σταματήσει. Μόνο στη Νυρεμβέργη έχουν εκδικαστεί δεκάδες υποθέσεις ταλμουδικών και τελετουργικών δολοφονιών. Λόγω των ιουδαϊκών διαμαρτυριών, η προσοχή ολόκληρου του κόσμου επικεντρώθηκε σε αυτές τις υποθέσεις. Στη συνέχεια ακολούθησαν βαριές καταδίκες. Αρχικά, κανένας δικαστής δεν είχε το θάρρος να εκθέσει το ιουδαϊκό πρόβλημα. Τελικά, το 1931 (σε μια δίκη που διήρκεσε από τις 30 Οκτωβρίου έως τις 4 Νοεμβρίου) η εφημερίδα «Ο Επιθετικός» κέρδισε την πρώτη της νίκη. Η κριτική επιτροπή κατέληξε στα εξής συμπεράσματα:

1. Η εφημερίδα «Ο Επιθετικός»δεν πολεμάει την ιουδαϊκή θρησκεία, αλλά την ιουδαϊκή φυλή.

2. Το Ταλμούδ και το Σουλχάν Αρούχ δεν είναι θρησκευτικά βιβλία. Δεν έχουν δικαίωμα να προστατεύονται από τους θρησκευτικούς νόμους.

3. Οι νόμοι του Ταλμούδ, που αναφέρονται και δημοσιεύονται στην εφημερίδα «Ο Επιθετικός», είναι ακριβή αποσπάσματα από το Ταλμούδ.

4. Οι νόμοι του Ταλμούδ έρχονται σε σφοδρή αντίθεση με τη γερμανική ηθική.

5. Οι Ιουδαίοι του σήμερα διδάσκονται από το Ταλμούδ.

Με αυτή την ετυμηγορία, η εφημερίδα «Ο Επιθετικός» προκάλεσε το πρώτο μεγάλο ρήγμα στην ιουδαϊκή-ρωμαϊκή διοίκηση της δικαιοσύνης, η οποία πριν από την Εθνικοσοσιαλιστική Επανάσταση είχε αναλάβει το καθήκον να προστατεύει τον Ιουδαϊσμό και την κυβέρνησή του. Φυσικά, οι Ιουδαίοι αναστατώθηκαν πολύ με όλα αυτά. Αλλά για την εφημερίδα «Ο Επιθετικός» αυτή η επιτυχία ήταν ένα προμήνυμα της νίκης που επρόκειτο να έρθει. Φυσικά, η εφημερίδα «Ο Επιθετικός» δεν σταματάει στα μισά του δρόμου. Ξέρει τι πρέπει να γίνει. Είναι καθήκον μας να ματαιώσουμε το γιγαντιαίο σχέδιο δολοφονίας του Ιουδαϊσμού κατά της ανθρωπότητας! Είναι καθήκον μας να στιγματίσουμε αυτό το έθνος μπροστά σε ολόκληρο τον κόσμο, να αποκαλύψουμε τα εγκλήματά του και να το καταστήσουμε ακίνδυνο! Είναι καθήκον μας να απελευθερώσουμε τον κόσμο από αυτή την εθνική μάστιγα και την παρασιτική φυλή!

Η εφημερίδα «Ο Επιθετικός» θα εκπληρώσει την αποστολή της. Θα φωτίσει το σκοτάδι με την αλήθεια που θα κυβερνήσει τον κόσμο. Και θα λειτουργεί πάντα σύμφωνα με την ακόλουθη παροιμία: «Αυτός που γνωρίζει την αλήθεια και δεν την λέει είναι ένα άθλιο πλάσμα».

Οι Διδασκαλίες του Γιούλιους Στράιχερ

1. Οι Ιουδαίοι συσσωρεύονται σε συγκεκριμένα επαγγέλματα, όπως γιατροί, δικηγόροι, δανειστές, έμποροι, καλλιτέχνες κ.λπ. Έτσι, αποκτούν ένα δυσανάλογο μερίδιο του πλούτου. Ελέγχουν τα μεγάλα μονοπωλιακά πολυκαταστήματα, οδηγώντας έτσι τους ανεξάρτητους Εθνικούς (μη Ιουδαίους) σε χρεοκοπία.

 

2. Οι Ιουδαίοι πληρώνουν χαμηλούς μισθούς, αναγκάζοντας συχνά τους φτωχούς εργάτες να καταφύγουν στην εγκληματικότητα και ορισμένες γυναίκες στην μερική απασχόληση στην πορνεία.

 

3.Οι Ιουδαίοι δεν είναι πραγματικοί δημιουργοί πλούτου. Αποφεύγουν τη σωματική εργασία και σπάνια ασχολούνται με τη γεωργία, την οικοδομή, τη βιομηχανία κ.λπ. Η θρησκεία τους διδάσκει ότι αυτό είναι ντροπή.

 

4.Οι Ιουδαίοι μισούν τον Ιησού Χριστό, αλλά έχουν μετατρέψει τα γενέθλιά Του σε πηγή μεγάλων κερδών. Όπως είπε ο ραββίνος Τζέικομπ Γουάις: «Καλύτερα να έχουμε τα Χριστούγεννα παρά την ευλογιά. Εξάλλου, αν ο σταυρωμένος είχε έναν αδελφό που να είχε γεννηθεί το καλοκαίρι, θα μας είχε δώσει δύο τόσο κερδοφόρες γιορτές».

 

5.Οι Ιουδαίοι εκμεταλλεύονται το σεξ για οικονομικό όφελος μέσω του ελέγχου που ασκούν στο θέατρο και στις εκδόσεις.

 

6.Οι Ιουδαίοι είναι παράσιτα που αποκτούν κρυφά πλούτο εκμεταλλευόμενοι τους ανυποψίαστους ανθρώπους που τους φιλοξενούν.

 

7. Οι Ιουδαίοι κέρδισαν εξουσία αρχικά επικαλούμενοι «ανεκτικότητα και την αδελφοσύνη». Καλομαθαίνουν τους πολιτικούς ηγέτες μιας χώρας, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους και κερδίζοντας την εύνοιά τους, μέχρι να γίνουν η δύναμη πίσω από το θρόνο.

 

8.Οι Ιουδαίοι κάνουν δωρεές σε φιλανθρωπικά ιδρύματα για να κερδίσουν σεβασμό.

 

9. Ακόμα και αν ένας Ιουδαίος βυθιστεί σε χριστιανικό βάπτισμα, παραμένει Ιουδαίος, επειδή οι Ιουδαίοι είναι φυλή.

 

10. Οι Ιουδαίοι συγκεντρώνονται στις μεγάλες πόλεις, όπου προωθούν τον σοσιαλισμό και την παρακμή.

Το αγαπημένο ρητό του Γιούλιους Στράιχερ:

«Αυτός που γνωρίζει την αλήθεια και δεν την λέει είναι ένα άθλιο πλάσμα».

Ο Στράιχερ συνελήφθη και βασανίστηκε από Ιουδαίους και μαύρους

Η σύζυγος του Στράιχερ πέθανε το 1943. Λίγες εβδομάδες πριν το τέλος του πολέμου, παντρεύτηκε τη γραμματέα του, την Αντέλ. Στη συνέχεια, εγκατέλειψαν το σπίτι τους πριν την προέλαση του αμερικανικού στρατού. Στις 23 Μαΐου 1945, ένας Ιουδαίος ταγματάρχης του αμερικανικού στρατού, ο Πλιτ, αναγνώρισε τον Στράιχερ και τον συνέλαβε. Χαιρετίστηκε ως ήρωας και μεταφέρθηκε αεροπορικώς στη Νέα Υόρκη, όπου κηρύχθηκε επίσημα η «Ημέρα του Ταγματάρχη Πλιτ». Οι Ιουδαίοι γιόρτασαν στους δρόμους, επευφημώντας τη σύλληψη του άνδρα που αποκαλούσαν «το νούμερο ένα εχθρό των Ιουδαίων στον κόσμο».

Ο Στράιχερ έδωσε ένα σημείωμα στον δικηγόρο του, τον Δρ. Χανς Μαρξ, στο οποίο περιέγραφε πώς οι Ιουδαίοι και οι Νέγροι τον είχαν βασανίσει στο κελί του. Μια φωτογραφία επιβεβαίωνε τις κατηγορίες του, στην οποία εμφανιζόταν γυμνός με μαύρα και μπλε σημάδια και μια πινακίδα γύρω από το λαιμό του που έγραφε: «Γιούλιος Στράιχερ, Βασιλιάς των Ιουδαίων».

Το σημείωμα έγραφε:

«Δύο νέγροι με έγδυσαν και έσκισαν το πουκάμισό μου στα δύο. Κράτησα μόνο το παντελόνι μου. Καθώς ήμουν δεμένος με χειροπέδες, δεν μπορούσα να το σηκώσω όταν έπεσε. Έτσι, τώρα ήμουν γυμνός. Τέσσερις μέρες! Την τέταρτη μέρα, κρύωνα τόσο πολύ που το σώμα μου είχε μουδιάσει. Δεν μπορούσα να ακούσω τίποτα. Κάθε 2-4 ώρες (ακόμα και τη νύχτα!) Νέγροι έρχονταν υπό τις διαταγές ενός λευκού άνδρα και με χτυπούσαν. Μου έκαψαν τις θηλές με τσιγάρα. Μου έσκαψαν τα μάτια με τα δάχτυλά τους. Μου έβγαλαν τα φρύδια και τις τρίχες από το στήθος. Μου χτυπούσαν τα γεννητικά όργανα με μαστίγιο. Οι όρχεις μου πρήστηκαν πολύ. Με έφτυναν. «Άνοιξε το στόμα» και με έφτυναν. Όταν αρνήθηκα να το ανοίξω, μου άνοιξαν το στόμα με ένα ξύλο και με έφτυναν. Με χτυπούσαν με μαστίγιο – πρησμένα, σκούρα μπλε σημάδια σε όλο το σώμα... Με φωτογράφισαν γυμνό! Με χλεύαζαν φορώντας ένα παλιό στρατιωτικό παλτό που έβαλαν πάνω μου».

Όταν ο Χερ Μαρξ διαμαρτυρήθηκε στο δικαστήριο για την κακομεταχείριση του Στράιχερ, οι ανακριτές εξερράγησαν από οργή. Διέταξαν αμέσως να διαγραφεί η πρόταση από τα πρακτικά της δίκης ως «εξαιρετικά ακατάλληλη». Ο Στράιχερ ανέφερε δύο φορές ότι είχε υποστεί βασανιστήρια και, αντί να ζητήσουν τη διεξαγωγή έρευνας, οι δικαστές διέταξαν τη διαγραφή των δηλώσεών του από τα πρακτικά. Τον κατηγόρησαν για περιφρόνηση του δικαστηρίου επειδή αποκάλυψε το θέμα.

Εμπειρογνώμονες αμφισβήτησαν την εγκυρότητα της υπόθεσης Στράιχερ

Ο Τέλφορντ Τέιλορ, μέλος της αμερικανικής εισαγγελικής αρχής στις δίκες, δημοσίευσε το 1992 το βιβλίο του «Η ανατομία της Δίκης της Νυρεμβέργης». Σε αυτό το βιβλίο 700 σελίδων, γράφει ότι πολλοί από τους εισαγγελείς αμφισβήτησαν τη νομιμότητα της δίκης του Στράιχερ, επειδή ήταν εκδότης μιας ιδιωτικής εφημερίδας που δεν είχε καμία σχέση με την κυβέρνηση. Ο Στράιχερ δεν είχε καμία σχέση με στρατιωτικές αποφάσεις και από το 1940 ήταν πολιτικά ανύπαρκτος. Είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη σπορά των σπόρων του αντισημιτισμού, αλλά ήταν αυτό διεθνές έγκλημα;

ΟΒρετανός εισαγγελέας Σερ Χάρτλεϋ Σαουκρος αναφέρεται από τον Τέιλορ ως εξής:

«Εγώ και πολλοί άλλοι θεωρούσαμε την υπόθεση του Στράιχερ ως την πιο αμφιλεγόμενη».

Ο Τέιλορ πρόσθεσε ότι η υπόθεση Στράιχερ παρουσίαζε το πιο σοβαρό πρόβλημα για το δικαστήριο, επειδή «δεν υπήρχε καμία κατηγορία ότι ο ίδιος ο Στράιχερ είχε συμμετάσχει σε οποιαδήποτε βία εναντίον Ιουδαίων». Κατά τη διάρκεια της διήμερης αντεξέτασης του Στράιχερ, του τέθηκαν ερωτήσεις μόνο για άρθρα και γελοιογραφίες από της εφημερίδας «Ο Επιθετικός»!